[RPG] REMINISCE

Kingdom Hearts
Prologue : Dive into the Heart

ความมืด... นั่นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เด็กหนุ่มเห็นเมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นมา

เด็กหนุ่มค่อยๆดันตัวให้ลุกขึ้นจากพื้น สำรวจรอบๆตัว แล้วเขาก็พบว่าตัวเองนั้นอยู่บนพื้นที่ที่มีลวดลายแปลกตา

พื้นที่นั้นมีลักษณะเป็นวงกลม ลอยอยู่บนความมืดมิดโดยไม่มีสิ่งใดรองรับ ลวดลายนั้นเป็นรูปของผู้หญิงคนหนึ่ง ดูจากลักษณะการแต่งกายของเธอจึงพอบอกได้ว่าเธอคนนั้นเป็นเจ้าหญิงของที่ไหนสักแห่ง

"....แม้ยังมีสิ่งที่ต้องทำอีกมากมาย...." เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากความมืด ทำเอาเด็กหนุ่มสะดุ้ง

"....หากแต่เวลานั้นเหลือน้อยเต็มที...." เด็กหนุ่มไม่เข้าใจถึงความหมายของประโยคเหล่านี้ แต่เสียงนั้นยังคงพูดต่อไปอีก

"....ใช้เวลาให้เต็มที่ ....ไม่ต้องกลัวไป ...เพราะ"ประตู"นั้นยังคงปิดอยู่..." ทันทีสิ้นเสียง แสงสว่างก็ได้ส่องลงมายังพื้นที่ด้านหน้าของเด็กหนุ่ม แต่แสงนี้นับว่าน้อยนัก เมื่อเทียบกับความมืดอันไร้ที่สิ้นสุดรอบๆตัวของเขา

เด็กหนุ่มเดินเข้าไปใต้แสงนั่น เพื้อหวังจะได้พบทางออกจากมิติแห่งความมืดมิดนี้

โครม!!

บางสิ่งผุดขึ้นมาจากพื้นดิน มันคือแท่นจำนวนสามแท่น และบนแท่นนั้นก็มีของบางสิ่งลอยอยู่

ดาบ โล่ และคฑา

"ดาบ... พลังแห่งนักรบ.... ความแข็งแกร่ง... ดาบแห่งการทำลายล้าง"
"โล่... พลังแห่งผู้ปกป้อง... ดูแลเพื่อนพ้อง... โล่ที่ปัดป้องได้ทุกสิ่ง"
"คฑา... พลังแห่งเวทย์มนต์... ความแข็งแกร่งที่อยู่ภายใน... คฑาแห่งความพิศวงและการทำลาย"

เสียงยังนั้นบอกให้เด็กหนุ่มเลือกสิ่งที่ต้องการและสิ่งที่ไม่ต้องการมาจากของทั้ง 3 นี้

ทันทีเด็กหนุ่มเลือกเสร็จ พื้นที่ที่เขายืนอยู่ก็พังทลายลง แล้วเขาก็ตกลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด



เด็กหนุ่มตกลงสู่พื้นที่ที่มีลักษณะคล้ายเดิม หากแต่เจ้าหญิงในภาพไม่ใช่คนเดียวกับที่เขาเคยเห็น

"....เจ้าได้รับพลังเพื่อที่จะต่อสู้ไปแล้ว...." อาวุธที่เขาได้เลือกในครั้งก่อนได้ปรากฎขึ้นมาในมือของเขา

ทันใดนั้นเอง เบื้องหน้าของเด็กหนุ่ม สิ่งมีชีวิตสีดำตัวหนึ่งได้ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า เด็กหนุ่มแน่ใจว่าตนไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตนี้มาก่อน

"...อนาคตเบื้องหน้าจะต้องมีช่วงเวลาที่เจ้าจะต้องต่อสู้...ให้แสงสว่างในตัวเจ้าเข้มแข็งเข้าไว้..." เด็กหนุ่มมั่นใจว่าในสถานการณ์นี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีก นอกเสียจากต่อสู้กับมัน

แม้ว่ายังคงกล้าๆกลัวๆอยู่ แต่เด็กหนุ่มก็ตัดสินใจกวัดแกว่งอาวุธของเขาเข้าใส่สัตว์ประหลาดสีดำนั้น

เผียะ!!

อาวุธของเด็กหนุ่มเข้าฟาดเข้าใส่ตัวสัตว์ประหลาดอย่างจัง จนทำให้ตัวมันต้องสลายไป

การที่เด็กหนุ่มชนะการต่อสู้นี้ได้อย่างง่ายดาย เพราะความจริงแล้วเขาได้ฝึกฝนวิชาดาบกับเพื่อนของเขาตลอดเวลาตั้งแต่ยังเด็กๆ สัตว์ประหลาดตัวนี้จึงไม่ใช่คู่มือของเขาแม้แต่น้อย

แต่แล้ว สัตว์ประหลาดสีดำตัวเดิมก็ได้ปรากฎออกมา เพียงแต่ครั้งนี้ มันไม่ได้มาเพียงตัวเดียว

เด็กหนุ่มกุมอาวุธไว้แน่น แล้วเข้าฟาดฟันกับสัตว์ประหลาดกลุ่มนั้นอย่างไม่ลังเล จากความกลัวเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น จนกระทั่งเขาพบว่าบนพื้นที่กลมๆเล็กๆนี้ เหลือเพียงแต่เขายืนอยู่เพียงลำพัง

เพียงแต่ว่า เงาของสัตว์ประหลาดเหล่านั้นยังคงอยู่ แล้วจับตัวรวมกันเป็นเงาขนาดใหญ่ แล้วดูดกลืนเขาลงสู่ความมืดอีกครั้ง



เมื่อเขารู้สึกตัวอีกครั้งหนึ่ง เขาก็พบว่าลวดลายบนพื้นที่ที่เขาได้ยืนอยู่นั้นเปลี่ยนไป ความเป็นจริงคือเขาได้ถูกเคลื่อนย้ายมายังอีกพื้นที่หนึ่งแล้วนั่นเอง

เมื่อเด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา เขาก็เห็นประตูบานหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า เขาลุกขึ้นและเดินไปเพื่อผลักประตูออก ทันใดนั้น แสงก็ส่องสว่างออกมาจากอีกฟากของประตู



แล้วเขาก็พบว่าเขามาโผล่ยังสถานที่อีกแห่งหนึ่ง สถานที่อันเป็นบ้านเกิดของเขา เพียงแต่ที่นั่นดูแปลกตาออกไป

ใช่แล้ว เขายังคงอยู่ในมิติแห่งความมืด สถานที่แห่งนี้เป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นมาจากความทรงจำของเขาเท่านั้น แล้วเขาก็ตระหนักถึงเรื่องนี้ได้ เมื่อเขาได้คุยกับเพื่อนๆของเขาในมิติแห่งนั้น

เพื่อนของเขาแต่ละคนมีท่าทางที่แปลกประหลาดออกไป พวกเขาล้วนตั้งคำถามที่เกี่ยวกับวิถีชีวิตของเด็กหนุ่ม และยังแสดงการกระทำที่แปลกไปจากตัวจริง สิ่งนั้นเองทำให้เด็กหนุ่มเข้าใจว่านั่นไม่ใช่เพื่อนจริงๆของเขา

เมื่อเขาตอบคำถามของเพื่อนครบทุกคนแล้ว เขาก็ถูกส่งกลับมายังมิติเดิม



เมื่อรู้สึกตัวเขาก็พบว่าตนเองกำลังยืนอยู่บนพื้นที่วงกลมขนาดเล็กที่มีลวดลายเจ้าหญิงองค์ใหม่ และครั้งนี้เขาก็พบว่ามีแสงสว่างส่องมาจากด้านบน ส่องมาจากความมืดเหมือนเป็นทางออก

บันไดวนขนาดใหญ่ปรากฏออกมาตรงหน้าเด็กหนุ่ม เขาคิดว่าหากเขาเดินขึ้นไปยังด้านบน หรือเดินขึ้นไปยังแสงสว่างนั้นได้ล่ะก็ เขาก็อาจจะสามารถออกไปจากมิติแห่งความมืดนี้ได้ เขาจึงตัดสินใจเดินขึ้นไป



"...ยิ่งเจ้าอยู่ใกล้แสงสว่างมากเพียงใด ...เงาของเจ้าก็จะมีขนาดใหญ่ขึ้นมากเท่านั้น..." เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งในขณะที่เด็กหนุ่มเดินขึ้นมาถึงพื้นที่วงกลมชั้นบน

ในตอนแรก เด็กหนุ่มก็ไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้นัก จนกระทั่งในอีกไม่กี่วินาทีต่อมาที่เขาเข้าใจความหมายของมันนั้นอย่างลึกซึ้ง

เงาของเด็กหนุ่มทอดยาวออกไปเรื่อยๆ และไม่นานก็เปลี่ยนสภาพกลายเป็นสัตว์ประหลาดสีดำขนาดยักษ์

แม้ว่าเด็กหนุ่มจะมีอาวุธอยู่ในมือก็ตาม แต่เขาไม่อาจข่มใจต่อสู้กับอสุรกายแบบนี้ได้ เพราะครั้งนี้มันต่างจากสัตว์ประหลาดตัวเดิมที่เขาเคยเจอ อสุรกายยักษ์ตัวนี้สูงกว่าเขาประมาณสิบเท่า ในขณะที่สัตว์ประหลาดตัวเล็กนั่นสูงแค่เอวของเขาเท่านั้นเอง

"....อย่าตื่นกลัว..." แม้จะมีเสียงพูดขึ้นเช่นนี้ ก็ไม่อาจลบความกลัวไปจากจิตใจของเด็กหนุ่มได้

เจอแบบนี้เข้าจะมีใครไม่กลัว เด็กหนุ่มคิด เขามีทางเลือกระหว่างจะสู้หรือจะหนี

เด็กหนุ่มตัดสินใจวิ่งหนี แต่เนื่องจากพื่นที่วงกลมนั้นมีขนาดเล็กและมีเนื้อที่จำกัด เขาจึงไม่สามารถหนีไปจากอสุรกายยักษ์ได้

ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นเหลืออยู่แล้ว เด็กหนุ่มจึงต้องปราบมันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เขากำอาวุธของเขาให้ถนัดมือ แล้ววิ่งเข้าใส่อสุรกายนั้นอย่างไม่รอช้า

เปรี้ยง!!

กำปั้นของอสุรกายอัดเข้าใส่ลำตัวของเด็กหนุ่มอย่างจัง ทำให้เขากระเด็นออกไปนอนจุกอยู่กับพื้น

เด็กหนุ่มเข้าใจถึงความอ่อนแอของตนเองดี ด้วยกำลังของเขาในตอนนี้ไม่สามารถโค่นอสุรกายตัวนี้ได้เลย

ผัวะ!!

ฝ่ามือของอสุรกายฟาดซ้ำลงบนตัวของเด็กหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่กับพื้น

"อ้ากกกก!!" เด็กหนุ่มร้องออกมา ความเจ็บปวดไหลไปทั่วทั้งร่าง ทำเอาเด็กหนุ่มไม่อาจจะทำได้แม้แต่กระดิกนิ้ว

อสุรกายยักษ์ยืนอยู่ตรงหน้าของเด็กหนุ่ม แต่ถึงกระนั้น เด็กหนุ่มก็ไม่สามารถจะหนีไปไหนได้อีกแล้ว เงาดำปรากฏขึ้นใต้ร่างของเด็กหนุ่มแล้วดูดกลืนเขาลงไปสู่ความมืดมิด

อา.. นี่เขากำลังจะตายแล้วสินะ เด็กหนุ่มคิด สติของเด็กหนุ่มเริ่มเลือนลาง แต่ถึงอย่างนั้น เสียงเสียงหนึ่งยังคงก้องกังวาลอยู่ในหัวของเขาอย่างชัดเจน



"...ไม่จำเป็นต้องกลัว ...เพราะตัวเจ้านั้นครอบครองอาวุธที่แข็งแกร่งกว่าอาวุธใดๆ ...แล้วจงอย่าลืมว่า ...เจ้าเป็นผู้เดียวที่สามารถจะเปิด"ประตู"ออกมา....."


- Prologue - End -

ลงตอนแรกแล้วนะครับ หลายๆคนก็เคยอ่านแล้วอย่างที่เคยบอก

ตอนนี้การใช้ภาษาผมยังไม่ดีนัก แต่ผมจะพยายามพัฒนามันให้ดีขึ้นไปเรื่อยๆครับ