[RPG] REMINISCE

Kingdom Hearts
Chapter 01 : Destiny Island

ซ่า.....

เสียงคลื่นซัดเข้าหาชายฝั่งเป็นตัวปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่นขึ้นจากภวังค์

"ฮ้าววว..." เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปรอบๆ เขาพบว่าเขาอยู่บนชายหาด ชายหาดของเดสทินี่ไอส์แลนด์ที่แท้จริง เดสทินี่ไอส์แลนด์บ้านเกิดของเขา

เด็กหนุ่มบิดขี้เกียจแล้วล้มลงนอนอีกรอบ ใบหน้าของเด็กสาวผมสีแดงรุ่นราวคราวเดียวกับเขาก็ลอยอยู่ตรงหน้า

"หวา!!" เด็กหนุ่มสะดุ้งลุกขึ้นแล้วหันไปหาเด็กสาว "จะให้ชั้นพักสักหน่อยได้ได้เหรอไคริ"

ไคริหัวเราะเบาๆแล้วตอบกลับมาว่า "ชั้นคิดอยู่แล้วล่ะน้า ว่าจะต้องเจอเจ้าตัวขี้เกียจอย่างเธอมาแอบสัปหงกอยู่ที่นี่น่ะโซระ"

"ไม่ใช่นะ! มีอะไรสักอย่างสีดำอันใหญ่ๆกลืนชั้นลงไป ทำเอาชั้นหายใจไม่ได้เลย ชั้นไม่..."

"นี่เธอยังไม่ตื่นอีกเหรอเนี่ย?"

"ชั้นไม่ได้ฝันไปนะ! .........หรือว่าชั้นจะฝันไปจริงๆล่ะเนี่ย ....แล้วที่นั่นมันที่ไหนกัน ...ประหลาดจริงๆ...."

ไคริเดินออกไปมองที่ทะเล แล้วโซระก็ทักขึ้น

"จะว่าไปแล้วนะไคริ บ้านเกิดของเธอเป็นยังไงเหรอ ที่ที่เธอโตมาน่ะ"

"ชั้นเคยบอกเธอแล้วนี่ ชั้นจำไม่ได้เลย"

"ไม่เลยสักนิดเหรอ?"

"ไม่เลย"

"แล้วเธออยากจะกลับไปยังบ้านเกิดของเธอรึเปล่า"

"ก็นะ อยู่นี่ชั้นก็มีความสุขดี"

ไคริเงียบไปสักพักหนึ่ง แล้วพูดต่อ

"แต่ชั้นก็ไม่ได้รังเกียจที่จะกลับไปเห็นมันนักหรอกนะ"

"ชั้นเองก็อยากจะเห็นมันเหมือนกัน รวมถึงสถานที่อื่นๆด้วย ชั้นอยากจะเห็นทุกสิ่งทุกอย่างเลย!"

"แล้วเราจะรออะไรกันอยู่ล่ะ"

สิ้นเสียงของไคริ อีกเสียงหนึ่งก็พูดแทรกขึ้นมา

"พวกเธอสองคนลืมชั้นไปแล้วใช่มั้ยเนี่ย เพราะดูเหมือนว่าจะมีชั้นนั่งต่อแพอยู่คนเดียวซะแล้วสิ"

"ริคุ!" โซระหันไปหาเจ้าของเสียง ริคุเป็นเด็กผู้ชายที่ตัวสูงกว่าโซระอยู่นิดหน่อย แต่ดูๆอายุก็ไล่เลี่ยกัน

"เธอเองก็ขี้เกียจไม่แพ้เจ้าหมอนี่เลยสินะ" ริคุหันไปพูดกับไคริ

"แหะๆ โดนจับได้ซะแล้วสิ"

ริคุนั่งลงข้างตัวของโซระ แล้วไคริก็พูดขึ้น

"เอาเป็นว่าเราไปจัดการทำให้เสร็จไปเลยดีกว่า พวกนายแข่งต้องแข่งกันนะเดี๋ยวชั้นตัดสินเอง"

"หา?"

"นี่เธอล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย?"

ไคริดูเหมือนจะไม่ฟังความเห็นของเด็กชายทั้งสอง เพราะเธอได้เริ่มนับแล้ว

"เตรียมตัว.....ไปได้!!"

แม้ว่าเด็กชายทั้งสองจะไม่ค่อยพอใจกับเรื่องนี้เสียเท่าไหร่ แต่ทั้งสองก็ยังออกวิ่งแข่งไปยังจุดต่อแพกัน



ตอนนี้แพก็ใกล้จะต่อเสร็จเต็มที แต่ยังขาดวัสดุบางอย่างที่จำเป็นอยู่ ไคริจึงสั่งให้โซระไปเอามาให้

"ท่อนไม้นี่ชั้นฝากไว้กับทีดัสนะ... เชือกนี่คงขอจากเซลฟี่ได้บ้าง... อ้อ แล้วอย่าลืมไปเอาผ้ามาจากวักก้ามาผืนนึงด้วยล่ะ"

"ชั้นเข้าใจแล้วๆ ไม่ต้องย้ำหลายรอบนักก็ได้"

โซระเดินตามหาเพื่อนทั้งสามไปรอบๆเกาะ แล้วเขาก็พบว่าทั้งสามคนนั่งคุยกันอยู่บนเกาะเล็ก

"เฮ้ พวกนายสามคนน่ะ ชั้นมีอะไรจะพูดด้วยหน่อย"

โซระอธิบายถึงของที่เขาต้องการจากทั้งสามคน แต่แล้วทีดัสก็พูดขึ้นว่า

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้อยู่หรอกนะ เพียงแต่.... ให้ง่ายๆมันก็ไม่สนุกสิ จริงมั้ย?"

"เอ๋ อีกแล้วเหรอเนี่ย" โซระเข้าใจดี เมื่อรูปประโยคแบบนี้ออกมาจากปากของทีดัส ย่อมหมายความว่าเขาจำเป็นต้องใช้ดาบไม้ที่พกติดตัวอยู่เข้าทดสอบฝีมือกับทีดัส "งั้น เริ่มเลยละกัน"

เปรี้ยง!!

หลังจากการปะทะดาบกันได้สักพัก ดาบไม้ของโซระฟาดเข้าที่ลำตัวของทีดัสได้สำเร็จ ทำให้ตัวทีดัสล้มลงไปกองกับพื้น แต่เขาก็ยังสามารถลุกขึ้นมาหยิบเอาท่อนไม้แล้วโยนมันไปที่ปลายเท้าของโซระได้

"โอเค นายชนะ เอาท่อนไม้นี่ไป"

โซระเก็บท่อนไม้ขึ้นมา แล้วหันไปหาวักก้ากับเซลฟี่ หวังจะขอวัสดุจากทั้งสองคนแล้วกลับไปเสียที แต่ทันทีที่เขาเห็นใบหน้าของเพื่อนทั้งสองคนแล้วเขาก็ต้องเปลี่ยนความคิด

ดูเหมือนว่า เขาจำเป็นต้องสู้อีกสองยกสินะ.... เขาคิด



"โซระ เธอนี่มาช้าจริงๆเลย คงไปแอบอู้งานอยู่ที่ไหนอีกล่ะสิ" ไคริพูดกับโซระ เมื่อเห็นว่าเขาเดินกลับมาได้เสียที

"ใครว่า ไปถามเจ้าสามคนนั่นดูสิ เจ้าพวกนั้นรู้ว่าทำไมชั้นถึงช้า"

"ช่างเถอะ เอาเป็นว่าไปกินข้าวเย็นได้แล้วล่ะ"

"โอเคๆ"

แล้วเด็กทั้งสองก็เดินกลับเข้าบ้านไป



หลังอาหาร โซระ ริคุ และไคริได้มานั่งอยู่ที่เกาะเล็ก ที่ซึ่งพวกเขามานั่งจับกลุ่มคุยกันเป็นประจำ

"บ้านเกิดของไคริอยู่ที่ไหนสักแห่ง ที่ไกลออกไปจากที่นี่สินะ" โซระถามขึ้น

"ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะเราไม่มีวันรู้ได้หรอก ตราบเท่าที่เรายังคงอยู่บนเกาะนี้น่ะ" ริคุตอบ

"งั้น นายคิดว่าแพนี่จะพาเราไปได้ถึงไหน"

"ใครจะไปรู้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นเราคงต้องคิดหาวิธีอื่นกันล่ะนะ"

ไคริที่นั่งฟังเด็กชายสองคนคุยกันอยู่ก็ได้หันมาถามริคุ

"สมมติว่าถ้าเธอได้ออกไปยังที่อื่นแล้ว เธอจะทำอะไรงั้นเหรอ"

"ชั้นยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลย"

เด็กทั้งสามเงียบไปสักพัก จนกระทั้งริคุได้พูดขึ้นมา

"ชั้นคิดมาตลอดว่าทำไมเราถึงอยู่บนเกาะแห่งนี้ ถ้ายังมีสถานที่อื่นอยู่อีกภายนอกนั่น ทำไมเราถึงอยู่แค่ที่นี่ และหากมันมีสถานที่อื่นอยู่จริง เกาะของเราก็จะเป็นแค่เศษเสี้ยวของสิ่งที่มันกว้างใหญ่กว่านี้มาก ถ้าเป็นอย่างนั้น เราก็จะได้ยังที่อื่นสินะ จริงมั้ย?"

"ไม่รู้สิ" โซระตอบสั้นๆ แล้วเขาก็ล้มตัวลงนอน แต่ริคุดูพอใจในคำตอบนั้น

"ก็เพราะอย่างนั้นน่ะแหละ เราถึงต้องออกไปจากที่นี่แล้วรู้ให้ได้ หากเรายังอยู่ที่นี่ต่อไปมันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มันก็จะเป็นอย่างเดิมต่อไปเรื่อบๆ ดังนั้นเราควรจะออกไปกันเถอะนะ"

"ช่วงนี้เธอคิดมากจังเลยนะ" ไคริหันมาบอกกับริคุ

"ต้องขอบใจเธอล่ะ เพราะถ้าหากเธอไม่ได้มาที่นี่ ชั้นคงไม่เคยจะคิดเรื่องพวกนี้แน่ๆ"

ริคุเงียบไป แล้วพูดต่อ

"ขอบใจนะ ไคริ"

"เรื่องแค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก"



เด็กทั้งสามเดินกลับออกจากเกาะเล็กด้วยกัน

"เฮ้ โซระ" ริคุเรียก พร้อมกับโยนผลไม้รูปดาวให้กับเขา "นายจะต้องใช้มันใช่มั้ยล่ะ"

"ผลเพาพุงั้นเหรอ"

"ว่ากันว่าหากคนสองคนมอบให้กัน ชะตาของพวกเขานั้นจะผูกพันเข้าด้วยกัน คนทั้งสองจะต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับอีกฝ่ายไปจนจบสิ้นชีวิตของพวกเขา ไม่ว่าอย่างก็ตาม" ริคุพูดจบแล้วก็เดินตามไคริไป ทิ้งให้โซระยืนงงอยู่ตรงนั้น

"นี่นายพูดเรื่องอะไร..." โซระทิ้งผลเพาพุลงข้างตัวแล้ววิ่งตามเพื่อนทั้งสองของเขาที่เดินนำไปก่อนแล้ว


- Chapter 01 - End -