[RPG] REMINISCE

Kingdom Hearts
Chapter 02 : The Tides of Change

เช้าวันใหม่แล้ว โซระออกจากบ้านเพื่อเตรียมการขั้นสุดท้ายสำหรับการเดินทางในวันรุ่งขึ้น

"เฮ้" เสียงที่โซระคุ้นเคยทักทาย เขาหันไปตามเสียง ริคุและไคริยืนคอยเขาอยู่ตรงนั้น

"โซระ เรายังไม่ได้ตั้งชื่อให้กับแพเลย" ริคุพูดต่อ "ชั้นคิดว่าไฮวินด์น่าจะเป็นชื่อที่ดีที่สุดนะ แล้วนายว่ายังไงล่ะ?"

โซระหยุดคิดอยู่ซักพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเสนอขึ้นมา

"เอกซ์คาริเบอร์เป็นไง"

"ถ้านายจะเอาอย่างนั้นล่ะก็..."

"เหมือนเดิมเหรอ"

"ถูกต้อง"

"พวกเธอสองคนเนี่ยน้า งั้นชั้นจะเป็นกรรมการให้เหมือนทุกทีก็ได้" ไคริแทรกขึ้นมา เพราะเธอเห็นสถานการณ์แบบนี้อยู่เป็นประจำจึงรู้ดี

"กฏเหมือนเดิมนะ จะใช้เส้นทางไหนก็ได้ คนที่ไปแตะต้นไม้ตรงนั้น แล้วกลับมาจุดเริ่มต้น

ได้เร็วที่สุดเป็นฝ่ายชนะ แค่นั้นแหละ" ไคริย้ำกฏที่เด็กทั้งสามรู้กันอยู่แล้วอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะออกไปเตรียมการที่ต้นไม้อีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งระหว่างนี้โซระได้หันไปคุยกับริคุ

"ถ้าชั้นชนะล่ะก็ชั้นจะเป็นหัวหน้า แล้วถ้านายชนะล่ะก็..."

"ชั้นก็จะมอบผลเพาพุให้ไคริ"

"หา?"

"ตกลงมั้ยล่ะ ผู้ชนะจะมอบผลเพาพุให้กับไคริ"

"เฮ้ๆ เดี๋ยวสิ..."

แต่ไคริก็ได้กลับมาพอดี โซระจึงไม่สามารถพูดต่อได้

"งั้น ชั้นจะนับแล้วนะ ....3...2...1"

สิ้นเสียงนับเด็กชายทั้งสองก็ออกวิ่งไป



สักพักต่อมา โซระก็มานั่งหอบอยู่ที่เส้นชัย เขาหันไปหาริคุที่กำลังยืนมองเขาอยู่

"ตกลงว่าแพของเราชื่อว่าไฮวินด์สินะ" ริคุพูดขึ้น

"ชั้นยังไม่ยอมแพ้หรอกน่า"

"แล้วจะเอายังไงล่ะ นายแพ้แล้วนะ"

โซระลุกขึ้นหยิบดาบไม้ แล้วชี้ไปยังริคุ

"ตอนนี้นายแพ้ชั้นอยู่ งั้นการแข่งครั้งนี้นายจะเอาอะไรมาเดิมพันดีล่ะ" ริคุถามยิ้มๆ

แต่ก่อนที่โซระจะได้ตอบ ไคริก็เสนอเงื่อนไขให้

"เดี๋ยวชั้นว่าจะให้พวกเธอสองคนไปหาเสบียงอาหารอยู่พอดี เอาเป็นว่าถ้าเธอแพ้นะโซระ เธอช่วยไปหาส่วนของริคุด้วยละกัน"

โซระพยักหน้าตอบ แล้วเขาก็วิ่งเข้าใส่ริคุ ผู้ซึ่งมีดาบไม้ของตนอยู่ในมือแล้ว

"ย้าก!!"



เมื่อโซระรู้สึกตัวอีกที เขาก็นอนอยู่บนชายหาด โดนที่มีวักก้ายืนมองเขาลงมา

"นายไปสู้กับริคุมาล่ะสิ"

"นี่ชั้น....แพ้แล้วงั้นเหรอ"

"คงไม่ผิดหรอก ริคุเองก็เก่งซะขนาดนั้น วันก่อนชั้น ทีดัส กับเซลฟี่ สามคนไปท้าริคุแบบ 3 รุม 1 เรายังเอาชนะเขาไม่ได้เลย"

ความจริงแล้วโซระก็รู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่มีทางชนะริคุได้ เขาจึงไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก

"เออใช่ ไคริฝากนี่ไว้ให้นาย" วักก้าพูดต่อ

"อะไรเหรอ"

"เห็นเธอบอกว่าเป็นรายการของที่ให้นายไปหามาน่ะ"

แล้วโซระก็นึกขึ้นได้ เขาต้องไปหาเสบียงอาหารสำหรับวันพรุ่งนี้ และเพราะเขาแพ้ริคุ เขาจึงต้องทำงานหนักขึ้นเป็นเท่าตัว

โซระได้เปิดรายการสิ่งของออกอ่าน "ไข่ฟองใหญ่ๆฟองนึง ปลาสามตัว เห็ดสามดอก น้ำเปล่าซักหนึ่งถัง..."

"ถ้างั้นชั้นจะไปแล้วนะ" เมื่อเห็นว่างานของตนเสร็จแล้ว วักก้าจึงขอตัวก่อน

"ไปไหนเหรอ?"

"ไปหาทีดัสน่ะ เดี๋ยวเราสองคนจะไปสำรวจฐานลับใต้ต้นไม้กัน เราคิดว่ามันน่าจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่อีก"

เมื่อวักก้าไปแล้ว โซระได้ออกตามหาเสบียงไปรอบๆเกาะจนได้ของแล้วเกือบครบ ขาดแต่เพียงเห็ดดอกหนึ่งเท่านั้น แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเคยเห็นเห็ดดอกหนึ่งขึ้นอยู่ในฐานลับใต้ต้นไม้นั่นเอง

โซระเดินเข้าไปในฐานลับใต้ต้นไม้ ฐานลับนี้เป็นถ้ำกว้างๆ ด้านในมีประตูอยู่บานหนึ่งซึ่งเปิดไม่ได้ ผนังของถ้ำนี้ได้เต็มไปด้วยรอยแกะสลักของพวกเด็กๆที่ได้เข้ามาเล่นกันตั้งแต่อายุยังน้อยๆ เขามองไปรอบๆถ้ำ แล้วในที่สุดเขาก็เจอเห็ดที่เขาต้องการ

โซระกำลังจะก้มไปเก็บเห็ด แต่แล้วสายตาของเขาก็ถูกดึงดูดให้มองรอยแกะสลักรอยหนึ่ง รอยแกะสลักดังกล่าวถูกแกะเป็นรูปตัวเขาและรูปของไคริมองหน้าเข้าหากัน โซระจ้องรอยแกะสลักนี้แล้วนึกถึงตอนที่รอยนี้ถูกแกะสลักขึ้นมา เขากับไคริที่อายุยังน้อยกว่าตอนนี้ต่างผลัดกันวาดรูปของอีกฝ่ายไว้ยังผนังถ้ำ

แล้วโซระก็เกิดความคิดที่บ้าเอามากๆ เขาหยิบหินที่อยู่บริเวณนั้นแล้วสลักรูปเข้าไปเพิ่ม จากรูปที่เด็กสองคนมองหน้ากันและกัน กลายเป็นรูปที่โซระได้มอบผลเพาพุให้แก่ไคริ

โซระมองดูรูปที่เขาได้วาดเพิ่มเข้ามาซักพักหนึ่ง แล้วเขาก็รู้สึกได้ว่ายังมีคนอื่นมองเขาอยู่จากข้างหลัง

"นั่นใครน่ะ!" โซระหันไปถาม แล้วเขาก็เห็นคนคนหนึ่งในชุดคลุมสีน้ำตาลตั้งแต่หัวจรดเท้า ซ้ำยังคลุมใบหน้าเอาไว้ไม่ให้เห็นอีกด้วย โซระรู้ได้ทันทีว่าคนที่อยู่เบื้องหน้าตอนนี้ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย

"ข้ามาเพื่อตรวจสอบประตูสู่โลกนี้" เสียงเย็นๆพูดขึ้นอย่างช้าๆ

"หา?"

"โลกนี้ถูกเชื่อมต่อแล้ว"

"คุณพูดเรื่องอะไรอยู่น่ะ?"

"เชื่อมเข้ากับความมืด และใกล้ที่จะดับไปอย่างสมบูรณ์"

"ไม่ว่าคุณจะเป็นใครก็ช่าง อย่าทำให้ผมกลัวแบบนี้ได้มั้ย"

โซระเงียบไปซักพักหนึ่ง แล้วเขาก็นึกถึงสิ่งที่เขาอยากจะถามได้

"คุณมาจากไหนกันเหรอ?"

"เจ้ายังไม่รู้เลยว่าอะไรที่อยู่หลังประตูบานนั้น"

"คุณมาจากอีกโลกอย่างนั้นเหรอเนี่ย!"

"ยังมีเรื่องที่ต้องเรียนรู้อีกมาก เพราะเจ้านั้นยังเข้าใจเพียงน้อยนิด"

"จริงเหรอเนี่ย งั้นคอยดูละกัน ผมจะออกไปดูให้เห็นกับตาว่าข้างนอกนั้นมีอะไรอยู่"

"เป็นการกระทำที่ไร้ซึ่งความหมาย เพราะว่าคนที่ไม่รู้อะไรเลยจะไม่สามารถเข้าใจอะไรได้เลย"

โซระไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่คนลึกลับในชุดสีน้ำตาลพูดเท่าไหร่นัก เขาหันไปมองยังประตูบานที่อยู่ในถ้ำ บานที่ซึ่งเปิดไม่ได้ และหันกลับมา แต่คนลึกลับคนนั้นได้หายไปจากจุดที่เขาเคยอยู่แล้ว

โซระเกิดความกลัวขึ้นมานิดๆ เขาจึงหยิบเห็ดขึ้นมาแล้วออกจากถ้ำอย่างเร็วที่สุดที่เขาสามารถทำได้ เขาตัดสินใจไม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้คนอื่นฟัง เพราะถึงแม้จะเล่าไปก็คงไม่มีใครเชื่อเขา

โซระนำเอาเสบียงทั้งหมดไปส่งให้กับไคริ เธอดูไม่พอใจเรื่องที่เขามาช้า และเมื่อเก็บเสบียงเสร็จเรียบร้อย เธอได้พาเขาออกไปคุยกันที่อื่น



เด็กสองคนนั่งอยู่ที่ปลายพื้นไม้ที่ยื่นออกไปในทะเล มองไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังตก

"เธอว่ามั้ย ริคุเปลี่ยนไปนะ" ไคริทำลายความเงียบโดยการพูดขึ้นมา

"หมายความว่ายังไง"

"ก็... อืม..."

"เธอเป็นอะไรรึเปล่าน่ะ"

ไคริเงียบไปสักพักหนึ่ง ก่อนที่จะพูดขึ้นมา

"โซระ! เราไปเอาแพออกมาแล้วไปกันแค่สองคนดีกว่า"

"หา?"

"แค่ล้อเล่นน่ะ"

"เธอคิดอะไรของเธออยู่เนี่ย เท่าที่ชั้นดู เธอนั่นแหละที่เป็นฝ่ายเปลี่ยนไปน่ะ ไคริ"

"งั้นล่ะมั้ง"

ไคริเงียบไปอีกครั้ง แล้วพูดต่อ

"เธอรู้มั้ย ตอนแรกชั้นก็ยังกลัวๆอยู่นะ แต่ตอนนี้ชั้นพร้อมแล้ว เพราะไม่ว่าชั้นจะไปที่ไหน หรือไปเห็นอะไรเข้า ชั้นรู้ว่าชั้นยังสามารถกลับมาที่นี่ได้เสมอ จริงมั้ย?"

"แน่นอนอยู่แล้ว!"

"ดีจัง" ไคริทำท่าทางโล่งอก "จะว่าไปแล้ว โซระ เธอน่ะไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ"

"หา?"

แล้วไคริก็ลุกขึ้นพูด

"ชั้นรอไม่ไหวแล้วล่ะ ทันทีที่เราออกนั่งแพออกไปกัน มันคงจะรู้สึกดีนะ"

ทันทีที่จบประโยค โซระก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับบ้านพร้อมกันกับไคริ



ณ สถานที่ที่ไกลออกไปจากเดสทินี่ไอส์แลนด์

"โดนัลด์,

ต้องขอโทษด้วยที่ยังไม่ได้ล่ำลากันก่อน เพราะตอนนี้มีปัญหาบางอย่างได้เกิดขึ้น

ไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนนี้ดวงดาวต่างๆได้ค่อยดับไปทีละดวงสองดวง และนั่นหมายความว่าเหตุอันตรายกำลังคลืบคลานเข้ามาใกล้แล้ว ตัวชั้นเองก็ไม่ได้อยากจะจากพวกนายซักเท่าไหร่ แต่ชั้นจำเป็นต้องเข้าไปตรวจสอบเรื่องนี้

มีคนที่ครอบครอง"กุญแจ" กุญแจสู่ความอยู่รอดพวกเราทั้งหมด ชั้นจึงอยากให้นายกับกูฟฟี่ช่วยกันหาเขาให้พบ แล้วคอยอยู่ข้างกายเขา

เราจำเป็นต้องใช้กุญแจนั่น มิฉะนั้นเราทั้งหมดก็จะพบกับความวิบัติ ถ้าเข้าใจแล้วช่วยไปที่ทราเวิร์สทาวน์แล้วตามหาลีออนให้พบ เขาจะนำทางพวกนายไปยังทางที่ควรจะไปเอง

ปล. ฝากขอโทษมินนี่ให้ชั้นด้วยนะ ขอบใจมาก"

นั่นเป็นข้อความในจดหมายที่ราชามิกกี้ได้ทิ้งไว้ให้กับโดนัลด์ ดัค จอมเวทย์คนสนิทของเขา ในขณะที่ตัวเขาได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยจากปราสาทดิสนี่คาสเทิลที่ซึ่งตัวมิกกี้เองเป็นผู้ปกครองอยู่

บรรยากาศภายในห้องขณะนั้นเงียบกริบ โดนัลด์ถูกห้อมล้อมอยู่โดยราชินีมินนี่, กูฟฟี่ หัวหน้าทหารในสังกัดของราชามิกกี้,เดซี่ คนสนิทของราชินีมินนี่ และพลูโต สุนัขตัวโปรดของพระราชา

"ดูเหมือนสิ่งที่เราสามารถจะทำได้คือเชื่อใจในตัวขององค์ราชา" ราชินีเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"ผมหวังว่าเขาคงจะปลอดภัยนะ" กูฟฟี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"ไม่ต้องห่วงไปเลยครับ องค์ราชินี พวกผมจะตามหาองค์ราชาและ"กุญแจ"ที่ว่านี้เอง" โดนัลด์ได้พูดให้กำลังใจราชินีมินนี่

"เราต้องขอบคุณท่านทั้งสองมาก"

"เดซี่ เธอช่วยดูแล..."

"แน่นอน เธอทั้งคู่ก็ระวังตัวเองให้ดีละกัน"

"เพื่อบันทึกการเดินทางของพวกท่าน เราจะให้คนคนหนึ่งติดตามพวกท่านไปด้วย" มินนี่เสนอ

มินนี่ได้ชี้ไปบนโต๊ะตัวหนึ่ง ซึ่งโดนัลด์เองก็ได้มองตามไป เขาพยายามมองไปทั่วบริเวณแล้ว แต่เขายังไม่เห็น"คน"ที่ราชินีว่าเลย

"ผมอยู่ตรงนี้ครับ" เสียงหนึ่งดังขึ้น

ตอนนี้โดนัลด์มองเห็นคนที่ว่าแล้ว เขายืนอยู่บนโต๊ะ สาเหตุที่โดนัลด์มองไม่เห็นเขาตั้งแต่แรกเป็นเพราะเขาเป็นคนที่ตัวเล็กมากจนแทบมองไม่เห็นเลยนั่นเอง

"ผมคริกเกท, จิมินี่ คริกเกท ยินดีรับใช้ครับ" ชายร่างเล็กแนะนำตัวเอง

"เราหวังว่าพวกท่านจะกลับมาอย่างปลอดภัย ได้โปรดช่วยเหลือองค์ราชาให้งานของเขาสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีด้วย" ราชินีอวยพรแก่นักรบทั้งสอง ซึ่งโดนัลด์และกูฟฟี่ก็ได้ทำความเคารพนางแล้วเตรียมตัวสำหรับการเดินทางที่รอคอยพวกเขาอยู่...


- Chapter 02 - End -